ESC

EVS με την ΕΛΙΞ στην Κένυα - Κατερίνα Ανδρεοπούλου

Τίτλος: Εξάμηνο εθελοντικό πρόγραμμα EVS στην Κένυα σε ορφανοτροφείο 
Πότε: 23/3/2011 - 30/9/2011
Οργάνωση Συντονισμού: AFSAI, ICYE Italy
Οργάνωση Φιλοξενίας: ICYE Kenya, Happy Home Orphanage Stella

Με λίγα λόγια:
"Ονομάζομαι Ανδρεοπούλου Κατερίνα και είμαι 28 ετών. Από 15 χρονών ονειρευόμουν να πάω στην Αφρική να δουλέψω με παιδιά επηρεασμένη από εκστρατείες τις Unicef, χωρίς να έχω ιδέα πως θα μπορούσα να το κάνω όμως αυτό...

Στα 18 μου ανακάλυψα τα προγράμματα EVS και λίγα χρόνια αργότερα ονειρευόμουν ένα ταξίδι στην Κένυα χωρίς να καταλαβαίνω γιατί από όλες τις χώρες του κόσμου εγώ ήθελα να πάω εκεί. Πρίν ένα χρόνο μου ήρθε ένα email από την ΕΛΙΞ που είχε τίτλο «Εξάμηνο εθελοντικό πρόγραμμα EVS στην Κένυα σε ορφανοτροφείο». Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ γιατί το είχα αποφασίσει ήδη πολλά χρόνια πριν. Έτσι έστειλα την αίτηση. 26/3/2011 βρισκόμουν στην Κένυα μαζί με μια εθελόντρια από την Εσθονία.

Το ορφανοτροφείο είναι σε ένα χωριό που ονομάζεται Stella στο νότιο τμήμα της Κένυας. Φιλοξενεί 32 παιδιά, 17 αγόρια και 15 κορίτσια ηλικίας 8-18 ετών. Η κύρια απασχόληση μας ήταν να βοηθάμε τα παιδιά με το διάβασμα. Βασικές τους γλώσσες είναι τα σουαχίλι και τα αγγλικά όπου είναι και η γλώσσα που είναι τα μαθήματα του σχολείου. Όποτε είχαμε χρόνο, παίζαμε, ζωγραφίζαμε, συζητάγαμε, τραγουδούσαμε, χορεύαμε και κάθε Σάββατο βλέπαμε ταινίες στον υπολογιστή.

Αυτή η εμπειρία για μένα ήταν μια εμπειρία ζωής. Βίωσα ακριβώς αυτό που ονειρεύτηκα και νιώθω απίστευτα τυχερός άνθρωπος. Έζησα σε ένα μέρος που παντού μυρίζει ‘‘θάνατο’’ και έμαθα να εκτιμάω περισσότερο την ζωή. Ενισχύθηκε η άποψη μου ότι οι άνθρωποι δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Γέμισα την ψυχή μου θετική ενέργεια και το μυαλό μου με τεράστια χαμόγελα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Δεν θα πω πως όλα ήταν εύκολα και ειδυλλιακά. Οι δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ήταν πολλές. Το φαγητό, οι αρρώστιες, το γεγονός πως όταν νύχτωνε δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε έξω γιατί η εγκληματικότητα εκεί είναι πολύ υψηλή, οι συνθήκες διαβίωσης για τα δικά μας δεδομένα ήταν αδιανόητες, οι πολύωρες ή και συνεχόμενες διακοπές ρεύματος καθώς και άποψη των ντόπιων πως όλοι οι λευκοί είναι πλούσιοι άρα πρέπει να τους υπερχρεώνουνε. Όλα αυτά όμως τα φανταζόμουν πριν πάω, αλλά πήγα και έμαθα να ζω με αυτά γιατί απλά ήταν κάτι που ήθελα πολύ. Δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί τότε θα ζούσα κάτι άλλο και εγώ είμαι απόλυτα ευτυχισμένη με αυτό όπως το έζησα.

Το πιο δύσκολο κομμάτι άλλωστε, θεωρώ ότι δεν είναι η προσαρμογή σου εκεί, αλλά η επαναπροσαρμογή στην καθημερινότητα σου όταν γυρίζεις έχοντας αφήσει πίσω άτομα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ και πιθανά δεν θα ξαναδείς.

Ήταν έξι μήνες από την ζωή μου στην ζωή τους. Ελπίζω πως κάποτε θα υπάρξει και συνέχεια γιατί τελικά μου φάνηκε λίγο. Έτσι λοιπόν πιστεύω, πως αν μπορούσαν όλοι να δουν μέσα από τα δικά μου μάτια αυτό το ταξίδι, η Ελλάδα θα είχε τους περισσότερους εθελοντές EVS στον κόσμο!"