Ψάχνοντας εμπειρίες ζωής και εναλλακτικούς τρόπους τουρισμού στη ζωή μου ήρθε πριν 3 χρόνια και ο εθελοντισμός. Μετά από ένα χρόνο σκέψεις, η πρώτη μου επιλογή έγινε και ήταν ένα πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στην Zanzibar, ανοικτά της Τανζανίας.

Φέτος, μετά από δυο χρόνια, η ανάγκη για μία ακόμη παρόμοια εμπειρία ήταν επιτακτική.

Η επιλογή δεν ήταν και τόσο δύσκολη, οι εικόνες και οι εμπειρίες που ήθελα να ζήσω προτιμούσα να είναι από μέρη μακρινά, με δύσκολες σχετικά συνθήκες για εμάς τους άμαθους - στις δυσκολίες τις ζωής - ανθρώπους της δύσης.

Η  επιλογή ήταν το Port au Prince, πρωτεύουσα της Αϊτής, ενός νησιού της Καραϊβικής που πριν λίγα χρόνια έγινε ένας τρομερός σεισμός που κατάστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.

Στόχος του προγράμματος ήταν ένα καλοκαιρινό σχολείο για παιδιά όπου εκεί μέσα σε 4 τοίχους, στην κυριολεξία, και με ένα μουσαμά για στέγη, τα παιδάκια έρχονταν και μάθαιναν τραγούδια, αγγλικά, ομαδικά παιχνίδια και πέρναγαν λίγες ευχάριστες ώρες από τη δύσκολη καθημερινότητα τους.

Η εμπειρία ήταν πραγματικά εντυπωσιακή, είναι από τα μέρη αυτά που για να αντέξεις σαν άνθρωπος πρέπει να διώξεις από μέσα σου πολλές από τις αγαπημένες συνήθειες της ζωής που μας προσφέρουν ευκολία.

Γιατί απλά εκεί το ρεύμα, το ψυγείο, ο πάγος στο νερό, οι δρόμοι, το να γυρίσεις σπίτι χωρίς κάποιο κίνδυνο, το να μην πάθεις ελονοσία, το καθαρό πόσιμο νερό είναι πράγματα που θεωρούνται πολυτέλειες.

Τα ανταλλάσσεις όμως εύκολα όταν μπροστά σου έρχονται οι καλοσυνάτοι άνθρωποι που απλόχερα σού προσφέρουν τη δικιά τους διαφορετική κουλτούρα, το  δικό τους πολιτισμό και τρόπο σκέψης. Αφήνεις πίσω τις ευκολίες και απολαμβάνεις τα παιχνίδια με τα παιδιά, παιδιά που τα δικά μας παιδιά θα μάθαιναν να τα φοβούνται γιατί προέρχονται από φτωχές "επικίνδυνες" οικογένειες.

Τεράστια η εμπειρία και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε οποιαδήποτε ηλικία, οι άλλοι εθελοντές που γνώρισα εκεί ήταν από 16 ως 45 χρονών, άνθρωποι με ανησυχίες που ήρθαν να μάθουν πώς είναι πραγματικά η ζωή στα 3/5 αυτού του κόσμου.

Γιώργος